Poradnik

Polecamy kompleksowe usługi rusznikarskie:

Budowa i zasada działania broni kulowej z czterotaktowym zamkiem ślizgowo-obrotowym.

1.1. Budowa i zasada działania broni z zamkiem czterotaktowym na przykładzie klasycznego Mausera.

Najważniejszym elementem broni jest lufa stanowiąca swego rodzaju prowadnicę dla wystrzelonego pocisku. Narażona jest ona na ogromne ciśnienie gazów prochowych i siły tarcia przesuwającego się pocisku. Dlatego właśnie wytwarza się je ze stali stopowych najwyższej jakości. Lufa jest narażona na ciśnienia sięgające nawet 3800 KG/cm. Lufa gwintowana przystosowana jest do oddawania strzałów na dalekie odległości, gwintowany przewód lufy nadaje ruch obrotowy pociskom, a tym samym zapewnia im stabilizację osiową. Początkowa część niegwintowana lufy, do której zostaje wprowadzony nabój, to komora nabojowa. Komora nabojowa to wnęka o kształcie naboju do niej przystosowanego. Komora nabojowa musi być wykonana z największą starannością. Dokładnie wykonaną komorę nabojową zobrazuje zdjęcie nr 9. Na zdjęciu tym nie doszukamy się najmniejszej niedokładności, nabój jest wpasowany idealnie w gniazdo komory. Naciśnięcie spustu w broni kulowej np. typu Mauser, jak na zamieszczonym zdjęciu nr 1 powoduje zwolnienie iglicy, która uderza w spłonkę, bądź spada nie inicjując strzału w przypadku nienaładowanej broni. Taki stan przedstawia rysunek nr 2 i 3.
Po oddaniu strzału, bądź spuszczeniu iglicy na sucho broń jest w fazie gotowej do ponownego napięcia mechanizmu zbijania. Taki stan gotowości przedstawia zdjęcie nr 2 i 3.

Zdjęcie 1: Zaryglowana broń typu Mauser po zwolnieniu iglicy.
Zdjęcie 2: Broń typu Mauzer bezpośrednio po wystrzale.

Na zdjęciu nr 3 przedstawiono przednią część zamka solidnie zaryglowaną w komorze zamkowej. Widoczne jest też czoło zamka, które ma za zadanie dociskanie dna łuski, widoczna jest tu także iglica.

Zdjęcie 3: Zamek w pozycji zaryglowanej.

Części zamka, komory nabojowej oraz mechanizmy spustowo – uderzeniowe podobnie jak lufa wykonane są ze stali gatunkowych najwyższej jakości. Komora zamkowa stanowi swoisty szkielet broni. W większości przypadków łączy się ona z lufą za pomocą gwintu, spina także w integralną całość pozostałe elementy, osadę z łącznikiem, w którym jest zamontowany magazynek, lub podajnik amunicji ze sprężyną. W przypadku konstrukcji klasycznego repetiera, jaki został opisany w tym opracowaniu, w komorze zamkowej osadzono również mechanizm spustowy. Kolejną częścią, bez której broń nie zadziała jest zamek. Porusza się on w komorze po wyprofilowanych prowadnicach. Zamek posiada specjalne wypusty, zwane ryglami.

W przypadku opisywanego repetiera, po opuszczeniu gałki zamka w położenie dolne następuje zablokowanie naboju w komorze nabojowej, co stanowi zabezpieczenie przed siłą gazów powstałych po wystrzale, która napiera na czoło zamka. Oprócz spełniania funkcji rygla, zamek zawiera w sobie mechanizm ryglowy, uderzeniowy oraz mechanizm do wyciągania łusek z komory nabojowej. Po podniesieniu gałki zamka do góry z pozycji pokazanej na zdjęciu nr 1 następuje odryglowanie. Posunięcie zamka do tyłu po prowadnicach komory zamkowej powoduje wycofanie się jego wraz z łuską trzymaną przez pazur wyciągu. Łuska w chwilę po opuszczeniu komory nabojowej zostaje wyrzucona na zewnątrz, a komora nabojowa jest pusta, tak jak na zdjęciu nr 4. Po skrajnym wycofaniu zamka w położenie tylne zamek ponownie musi być posunięty do przodu, a tym samym pobierze nabój z podajnika i wepchnie go częścią czołową do komory nabojowej. Już po chwili nabój zostanie tam zaryglowany, co zostało pokazane na zdjęciu 5, 6, 7, 9.

Ruch zamka do przodu spowodował także zazębienie się mechanizmu uderzeniowego zamka z zaczepem dźwigni spustowej. Dźwignia zamka w położeniu dolnym świadczy o jego zaryglowaniu.

Zdjęcie 4: Przekrój broni z opisem.
  1. lufa
  2. przewód lufy
  3. komora nabojowa
  4. wycięcia na rygle zamka w komorze zamkowej
  5. komora zamkowa, w której przesuwa się zamek.
Zdjęcie 5: Nabój pobrany z komory nabojowej, w fazie przejściowej.
Zdjęcie 6: Wprowadzenie naboju do komory nabojowej.

Broń z napiętym mechanizmem zbijania stanowi wielkie zagrożenie i traktować ją należy ze szczególną ostrożnością. Strzał nastąpi po naciśnięciu języka spustowego. Jeżeli z jakiś przyczyn nie oddano strzału, a karabin musi pozostać w stanie przygotowanym do szybkiego użycia trzeba go niezwłocznie zabezpieczyć (w przypadku omawianej broni zrobimy to zmieniając położenie bezpiecznika motylkowego).

Zdjęcie 7: Zamek w pozycji niezaryglowanej.

Kolejne zdjęcia będą stanowiły uzupełnienie zagadnienia związanego z budową i zasadami działania broni gwintowanej, pokazanej na przykładzie karabinu z zamkiem czterotaktowym.

Zdjęcie 8: Broń zabezpieczona.
Zdjęcie 9: Zamek zaryglowany – broń gotowa do strzału.

Ułożenie rygli zamka w komorze zamkowej jak na zdjęciu 9 świadczy o tym, iż karabin jest gotowy do strzału. Na zdjęciu 8 widać zabezpieczenie mechanizmu zbijania zamka, który jest w pozycji napiętej, bezpiecznikiem motylkowym. Takie położenie bezpiecznika pozwala na bezpieczne rozładowanie broni. Przesunięcie bezpiecznika w pozycję jak na zdjęciu 10 powoduje nadal zabezpieczenie mechanizmu zbijania, a dodatkowo uniemożliwia otwarcie zamka.

Zdjęcie 10: Broń zabezpieczona. Źródło: fot. własna.

Kolejne zdjęcie 11 przedstawia karabin gotowy do strzału. Widać na nim wyraźne zazębienie zaczepu mechanizmu zbijania z zaczepem mechanizmu spustowego. Zdjęcie 12 przedstawia widok mechanizmów po oddanym strzale. Widzimy na nim tylko wolny zaczep spustowy.

Zdjęcie 11: Broń odbezpieczona gotowa do strzału.
Zdjęcie 12: Broń po oddanym strzale.
Zdjęcie 13: Rozłożony zamek.

Na zdjęciu 13 pokazano elementy zamka-trzon zamka z widoczną gałką ryglującą i ryglami w przedniej części, pazur wyciągu z opaską mocującą go na trzonie zamka oraz iglicę i sprężynę iglicy. W pracy tej opisano działanie bezpiecznika (zdjęcie 8, 10, 11, 12), ale należy mieć na uwadze, że broń z napiętym mechanizmem zbijania, pomimo zabezpieczenia nigdy nie daje 100% gwarancji bezpieczeństwa.
W strzelectwie sportowym i myślistwie używa się przeważnie broni gwintowanej, z zamkiem czterotaktowym.


 
 

Czoki wymienne, co i jak...

Czoki

Często spotykamy się z pytaniami na temat czoków: „Jakie czoki na strzelnicę?”, „Jakie na polowanie?”, „Z których można strzelać breneką?”
Postaramy się pokrótce przybliżyć ten temat.

Czokiem nazywamy zwężenie wylotowe lufy mające za zadanie „modelowanie” kształtu wiązki śrutu. Zazwyczaj chodzi o poprawę pokrycia (w tym jego równomierności) i zmniejszenie ilości i rozrzutu śrucin skrajnych.

Tradycyjne myśliwskie śrutówki miały stałe wiercenia czoków. Najczęściej był to układ półczok w „pierwszej” (prawej w dubeltówce i dolnej w strzelbie typu bock) lufie i czok pełny w „drugiej” (analogicznie lewej lub górnej) lufie. Dość popularne były również układy ¼ i ¾ czoku i nieco rzadziej ¾ i pełny czok. Pierwszy układ był najbardziej uniwersalny, drugi sprawdzał się w lesie i polowaniu na ptactwo „na deptaka”, trzeci pokazywał najwięcej zalet w polowaniach polnych na zające i na przelotach gęsi bądź kaczek.

Broń sportowa miała specjalne wiercenia, najczęściej używano dwóch kompletów luf, bądź próbowano radzić sobie standardową bronią „regulując” rozrzut wiązki dobierając różną amunicję.

Dziś wymienne czoki w broni śrutowej stały się właściwie normą. Przy standardowej długości luf około 70 centymetrów i zastosowaniu czoków od cylindra do pełnego śrutówka taka jest bronią w pełni uniwersalną: sprawdzi się na każdym rodzaju polowania i we wszelkich konkurencjach myśliwskiego wieloboju czy parcour’a.

Oznaczenia wymiennych czoków może być różne u różnych producentów. Poniżej przedstawimy najpopularniejsze oznaczenia:

CYLINDER: oznaczenie C lub CYL. (od nazwy cylinder), bez nacięć; zastosowanie: w myślistwie: strzały breneką, strzały śrutem na bardzo bliskie odległości; w strzelectwie myśliwskim konkurencje Krąg (Skeet) i Przeloty (Bażant);

¼ CZOK: oznaczenie IC lub IMP. CYL. (od Improved Cylinder - ulepszony cylinder), 4 nacięcia; zastosowanie: w myślistwie: strzały breneką, strzały śrutem na bliskie odległości (w lesie, ew. ptactwo z podrywu, pędzone bażanty); w strzelectwie jako drugi do konkurencji Krąg (Skeet) i Przeloty (Bażant);

PÓŁCZOK: oznaczenie M lub MOD. (od Modified - zmodyfikowany), 3 nacięcia; zastosowanie: w myślistwie: strzały breneką (sporadycznie), strzały śrutem na średnim dystansie, w strzelectwie jako pierwsza lufa w konkurencjach Oś (Trap) i Zając;

¾ CZOK: oznaczenie IM lub IMP. MOD. (od Improved Modified - ulepszony zmodyfikowany), 2 nacięcia; zastosowanie: w myślistwie: strzały śrutem na dużą odległość, w strzelectwie w konkurencjach Oś (Trap) i Zając;

PEŁNY CZOK: oznaczenie F lub FULL (od Full - pełny), 1 nacięcie; zastosowanie: w myślistwie strzały śrutem na bardzo dużą odległość do odpornej zwierzyny (lisy, gęsi), w strzelectwie: druga lufa w konkurencjach jak wyżej;

Czasem zamiast nacięć występują „gwiazdki” w takiej samej ilości.

Powyżej opisano standardowe czoki, najczęściej stanowiące komplet z bronią. Istnieją również specjalne wiercenia sweet’owe („rozsiewające” i poprawiające pokrycie), nadczoki (zawężające wiązkę jeszcze bardziej niż pełny czok) czy czoki pośrednie (np. czok „lekki pełny” – LF – Light Full).

Należy również wziąć pod uwagę, że stosując różną amunicją (różniącą się koszyczkiem: mniej lub rozcięty, lub specjalny rozpraszający) uzyskamy różne skupienie wiązki z tych samych czoków.

Strzały breneką z czoków większych niż półczok mogą obciążać połączenie gwintowane na granicy lufa-czok, a w skrajnych przypadkach nawet uszkodzić broń. Nie należy z premedytacją strzelać brenekami z większych czoków, chociaż pojedyncze (okazjonalne) strzały z dobrej jakości kul i dobrze dokręconych czoków nie powinny spowodować uszczerbku broni.

Należy mieć na uwadze fakt, że czoki działają inaczej w przypadków strzałów śrutem stalowym, nie każda broń i nie każde czoki się do tego nadają. Rozmiar czoku dla śrutu ołowianego poprzedzony jest napisem LEAD, a dla śrutu stalowego STEEL. Możliwość stosowania śrutu stalowego należy koniecznie sprawdzić w instrukcji obsługi broni!


 
 

Konkurencje śrutowe wieloboju myśliwskiego - garść praktycznych porad...

Ze względu na zmniejszające się stany zwierzyny drobnej w polskich łowiskach, strzelnica myśliwska jest często jedynym miejscem gdzie myśliwy może „do woli” postrzelać śrutem. Klienci kupujący broń śrutową zdają sobie z tego sprawę i często wybierają nieco „usportowioną” wersję myśliwskiej śrutówki, wyposażoną w wymienne czoki, pojedynczy selektywny spust, szeroką szynę.

Myśliwy z odpowiednią bronią trafia na strzelnicę… i tu zaczynają się schody… Dobrze, jeśli na obiekcie spotka doświadczonych Kolegów (lub instruktora) chcących służyć radą i pomocą. Zazwyczaj adept strzelectwa próbuje radzić sobie sam, pudłując niemiłosiernie. Winą za niecelne strzały obarcza zazwyczaj broń, amunicję etc. Prawdziwym problemem jest niestety brak elementarnej wiedzy w temacie…

Poniżej pokrótce opiszemy poszczególne konkurencje śrutowe myśliwskiego wieloboju, wraz z poradami technicznymi: jakie czoki, jaka amunicję stosować do poszczególnych strzelań…

OŚ MYŚLIWSKA (Trap)

Konkurencja ta jest symulacją polowania na ptactwo spod psa - wyżła (część strzelania odbywa się ze stanowisk, rzutki podawane są na komendę) i „na deptaka” (część konkurencji strzela się podczas marszu po ścieżce podchodowej, rzutki podawane bez komendy).

Strzelnica Trap ma formę siedmiu stanowisk przy czym stanowiska I-V są stanowiskami głównymi, stanowisko VI jest stanowiskiem oczekiwania a stanowisko VII jest ścieżka podchodową dochodzącą do środkowego stanowiska III. Stanowiska I-V są ułożone promieniście w odległości 10m od podziemnego bunkra, w którym znajduje się maszyna podająca rzutki i odległe od siebie o 3,24m. Zazwyczaj strzela się 10 rzutków z pozycji stojącej, dwukrotnie obchodząc stanowiska główne i 10 rzutków z podchodu po ścieżce co stanowi serię pełną. Możliwa jest również seria skrócona do 10 rzutków (5 ze stanowisk głównych i 5 ze ścieżki podchodowej). Trudniejszym wariantem pełnej serii jest strzelanie 10 rzutków jak w serii skróconej i 5 dubletów (3 ze stanowisk II-IV i 2 ze ścieżki.)

W tej konkurencji strzela się na znaczne odległości, a lecący płasko rzutek ma małą powierzchnię trafienia. Należy zastosować odpowiednio silne czoki, w zależności od szybkości składu i celowania i zastosowanej amunicji, od pół- do pełnego czoku. Amunicja ze śrutem o średnicy 2,37-2,5mm i naważką śrutu 24-32g, a więc amunicja sportowa trapowa, bądź tradycyjna myśliwska „szóstka”. Często strzelcy na pierwszy, bliższy strzał stosują półczok (ew. 3/4) i naważkę 24g, w drugą lufę wkręcają czok ¾ lub pełny i ładują amunicję „cięższą” 28g i więcej. Eksperymentują również z amunicją o różnej prędkości.

Powyższe stanowi zbiór podstawowych zasad doboru czoków i amunicji na Oś. Nic nie zastąpi treningów pod okiem doświadczonego Kolegi lub instruktora i doboru odpowiedniej konfiguracji sprzętu do umiejętności i warunków psychofizycznych konkretnego strzelca. Takie konsultacje pomogą również wyrobić odpowiednią technikę strzelecką (sposób trzymania broni, ustawienia nóg, etc.). Opis szkolenia strzelca wykracza poza ramy tego krótkiego opracowania.

KRĄG MYŚLIWSKI (Skeet)

Konkurencja widowiskowa i dynamiczna. Rzutki pojawiają się z różnych stron, na różnej wysokości. Najbardziej podobnym do tego typu strzelań jest polowanie na kaczych zlotach na niewielkich oczkach wodnych. Ptaki chcące zapaść na żer są równie szybkie i mogą nadlatywać z różnych kierunków.

Strzelnica ma formę półokręgu z rozmieszczonymi na obwodzie siedmioma stanowiskami, numerowanymi od I do VII, od strony lewej do prawej. Przy skrajnych stanowiskach ustawione są budki (wyższa przy pierwszym, skrajnym lewym stanowisku i niższa przy siódmym, skrajnym prawym) z umieszczonymi w nich maszynami miotającymi. Zawodnicy przechodzą kolejno stanowiska od pierwszego do siódmego strzelając do rzutków w następującej konfiguracji (seria pełna 20 rzutków):

Stanowisko I: duża, dublet;
Stanowisko II: duża, mała, dublet;
Stanowisko III: dublet;
Stanowisko IV: duża, mała;
Stanowisko V: dublet;
Stanowisko VI: duża, mała, dublet;
Stanowisko VII: mała, dublet;

Możliwa jest również seria skrócona do 10 rzutków:

Stanowisko I: duża;
Stanowisko II: dublet;
Stanowisko III: mała;
Stanowisko IV: duża, mała;
Stanowisko V: duża;
Stanowisko VI: dublet;
Stanowisko VII: mała;

Podczas strzelania Kręgu dystans strzału jest zazwyczaj niewielki, a założenia duże. Należy zastosować taką konfigurację czoków i amunicji aby uzyskać szeroką wiązkę śrutu przy równomiernym pokryciu. W zupełności wystarczy śrut o średnicy 2mm, czyli amunicja sportowa Skeet’owa lub myśliwska nr 8. Najlepiej sprawdzą się czoki cylindryczne lub specjalne wiercenia Skeet. W przypadku gdy broń wyposażona jest w standardowy zestaw pięciu czoków od cylindra do pełnego należy zastosować cylinder i ćwierćczok. Dobór amunicji (naważki i prędkości) jest sprawą indywidualną strzelca. Ze względu na niewielkie odległości i wystarczająca ilość drobnego śrutu w naboju właściwie nie stosuje się amunicji „cięższej” niż 28g.

Produkowana jest również specjalna amunicja Skeet’owa z przybitka dodatkowo „rozpraszającą” wiązkę śrutu, tzw. amunicja z krzyżakiem (ze względu na oznaczenie równomiernym krzyżykiem wpisanym w okrąg, będącym obrazem przybitki w przekroju). Inne oznaczenie takiej amunicji to napis: DISPERSANTE. Zasadniczo jest to amunicja do broni o stałych czokach, pozwalająca uzyskać odpowiednio szeroką wiązkę, znane są jednak przypadki stosowania tego typu amunicji (z doskonałym skutkiem!) z czokami cylindrycznymi a nawet skeet’owymi.

PRZELOTY (Bażant)

Konkurencja ta symuluje pędzone polowanie na ptactwo. Rzutki nalatują nad stanowiska strzelców na wysokości ok. 20m.
Strzelnicę stanowi „linia” trzech (numerowanych od lewej do prawej) stanowisk, odległych od siebie o 10m. Wieża, z której podawane są rzutki oddalona jest od środkowego (II) stanowiska o 30m i jest wysoka na ok. 20m. Rzutki kierowane są wprost na środkowe stanowisko. Możliwe jest również zastosowanie przesłon ograniczających pole ostrzału, utrudniających konkurencję. Pełna seria to 10 rzutków, po 3 z każdego stanowiska i ostatni ze stanowiska wybranego przez strzelca. Trudniejsza wersja pełnej serii to 3 rzutki pojedyncze i 3 dublety ze stanowisk I-III i ostatni rzutek do wyboru. Seria skrócona to po dwa pojedyncze rzutki ze stanowisk skrajnych (I i III) i jeden rzutek ze stanowiska środkowego (II).

Strzały padają tu na średnim dystansie, a rzutek strzelany jest od dołu, powierzchnia trafienia jest stosunkowo duża. Konfiguracja czoków i amunicji jak dla konkurencji Krąg jest wystarczająca.

PRZEBIEG ZAJĄCA

Konkurencja ma odzwierciedlać realia polowania na szaraki, a konkretnie strzały do defilujących zajęcy w pełnym biegu.

Strzelnica składa się z jednego stanowiska i odległego o 35m toru po którym porusza się blaszana makieta zająca. Długość toru to 6m a czas przebiegu 2,4-2,6 sekundy. Makieta wyposażona jest w jaskrawą chorągiewkę ukazująca się po celnym trafieniu.
Pełna seria to 10 przebiegów, po 5 w każdą stronę, przy czym albo strzela się przebiegi naprzemiennie (zaczynając od przebiegu z prawa na lewo), albo najpierw 5 z prawej a potem 5 przebiegów z lewej strony. Seria skrócona to 5 przebiegów - dwa z prawa na lewo i dwa z lewa na prawo, oraz piąty przebieg, ustalony regulaminem zawodów.

Polecana konfiguracja czoków jak w strzelaniach typu Trap, amunicja ze śrutem nr 2 (3,5mm) o naważce 28-36g.

Prosimy również zapoznać się z ZESTAWIENIEM SPORTOWEJ AMUNICJI ŚRUTOWEJ kal.12/70 dostępnej w naszych sklepach w sezonie 2011.


 
 

Skok gwintu lufy. Dobór amunicji.

Po zakupie broni kulowej należy dobrać do niej odpowiednią amunicję. Nasi Klienci maja ten komfort, że mogą skorzystać z podziemnej stumetrowej strzelnicy, którą posiadamy przy naszym sklepie w Dziemianach. Wystarczy zakupić po kilka sztuk (3-5) amunicji różnych producentów, w różnych elaboracjach i sprawdzić która amunicja daje najlepsze skupienie. Oczywiście można przy tym liczyć na pomoc naszych rusznikarzy.

Zakres poszukiwań odpowiedniej kuli można zawęzić, znając skok gwintu konkretnej lufy.

Skok gwintu to długość odcinka lufy, przechodząc przez który pocisk wykonuje jeden pełny obrót. Parametr ten ma decydujące znaczenia przy doborze odpowiedniego pocisku do lufy, ponieważ decyduje o nadaniu odpowiedniej prędkości obrotowej kuli, a co za tym idzie odpowiedniej jej stabilizacji w locie. Generalna zasada mówi: cięższe pociski do krótszego skoku gwintu.

Skok gwintu nie zawsze jest podawany przez producenta w katalogach czy instrukcji obsługi broni. Nie jest to wielki problem, gdyż pomiaru można dokonać w bardzo prosty sposób we własnym zakresie. Potrzebny jest do tego obrotowy wycior z ciasno dopasowaną do lufy końcówką, mazak i miarka (centymetrowa, a jeszcze lepiej calowa). Pomiaru dokonujemy w następujący sposób: wprowadzamy wycior ze szczotkę w lufę (już w gwint, za stożkiem przejściowym) na pręcie wycioru zaznaczamy wzdłużną kreseczkę przy rączce i poprzeczną przy wejściu wycioru do komory nabojowej. Przepychamy szczotkę przez lufę, obserwując znak przy rączce, aby wychwycić moment kiedy wycior wykona pełny obrót. Kreślimy mazakiem kolejny poprzeczny znak na pręcie wycioru. Mierząc odległość pomiędzy dwoma poprzecznymi kreskami otrzymujemy interesująca nas wielkość.

Znając (z katalogu, instrukcji czy pomiaru) skok gwintu naszej lufy możemy określić charakterystykę pasującego do niej pocisku. Wzór łączący ze sobą parametry pocisku i skok gwintu jest dość skomplikowany. Można natomiast, z pewnym przybliżeniem, oszacować masę tradycyjnego pocisku płaszczowego, odpowiedniego do skoku gwintu lufy. Zależność tę przedstawia tabela zaproponowana przez dr M. Czerwińskiego:

Kaliber Skok gwintu w calach Skok gwintu w milimetrach Masa pocisku w granach Masa pocisku w gramach
.223Rem. 9
12
14
228,6
305
255,6
do 75
do 63
do 55
do 4,86
do 4,08
do 3,56
.243Win. 8
10
203,2
254
do 115
do 110
do 7,45
do 7,13
.243Win. (c.d.) 12
14
305
355,6
do 85
do 70
do 5,51
do 4,53
.264 (6,5mm) 8
9
203,2
228,6
ponad 120
do 120
ponad 7,77
do 7,77
.284 (7mm) 9
11
228,6
279,4
ponad 140
do 140
ponad 9,07
do 9,07
.308Win. 8
10
12
14
203,2
254
305
355,6
ponad 220
do 220
do 180
do 155
ponad 14,25
do 14,25
do 11,66
do 10,04

Tak jak napisano wcześniej, dane z tabeli odnoszą się do pocisków ołowianych w płaszczu, o „standardowym” kształcie. Pociski monolityczne bezołowiowe, pociski podkalibrowe z pierścieniami wodzącymi, czy pociski z wgłębieniami wierzchołkowymi i/lub dennymi zachowywać się będą inaczej.

Powyższe rozważania teoretyczne pozwalają nieco zawęzić obszar poszukiwań idealnej amunicji, nic nie zastąpi natomiast praktycznych testów na strzelnicy, do czego gorąco namawiamy Naszych Klientów.

Kolejną kwestią jest dobór odpowiedniej konstrukcji pocisku do konkretnych zastosowań. W praktyce łowieckiej, przy polowaniu na grubego zwierza, mniej ważne jest czy skupienie serii pocisków na 100 metrów wynosi 2 czy 4 cm, znaczący jest natomiast sposób oddawania energii, zniszczenia tuszy czy odporność pocisku na trawy, liście. Zupełnie inaczej wygląda sprawa podczas strzelań długodystansowych, czy eliminacyjnego polowania na drapieżniki. Tu każdy milimetr skupienia ma znaczenie.


 
 

zaawansowane > Wyszukaj

Skontaktuj się z nami

  • Sklep Myśliwski
    właściciel
    Piotr Skawiński

    pon - pt: od 10.00 do 18.00
    tel. 605 342 234
     
  •  
    Dział Handlowy
    Dziemiany

    tel. 722 222 492
     
  •  
    Marcin Kropidłowski
    tel. 885 342 234
     
  • Szef warsztatu
    L. Zabrocki
    pon - pt: od 8.00 do 18.00
    sob: od 9.00 do 14.00
    tel. 605 342 233
     
  • Sklep jeździecki
    właścicielka
    U. Skawińska

    pon - pt: od 10.00 do 18.00
    sob: od 10.00 do 14.00
    tel. 603 932 364
     
  •  
    sprzedaż Allegro
    E. Kotarska

    pon - pt: od 9.00 do 17.00
    sob: od 9.00 do 14.00
    tel. 59 822 7293
    tel. kom. 609 768 377
     

Firmowy sklep myśliwski

83-425 Dziemiany
ul. Partyzantów 5 A
tel. (58) 688-03-81

e-mail: dziemiany@skawinski.pl

Zapraszamy do firmowego sklepu myśliwskiego, profesjonalnej rusznikarni oraz podziemnej stumetrowej strzelnicy.

 
vomz